Kancelaria Adwokacka

adw. Mikołaj Mrowiec

Archive for Marzec, 2015

Zabezpieczenie prawne wierzytelności a status prawny dłużnika?by adw. Mikołaj Mrowiec

Zabezpieczając przysługujące nam wierzytelności należy zadbać o to, aby zabezpieczenie to było oparte o status prawny dłużnika. Co to oznacza w praktyce? Od stanu prawnego dłużnika (np. osoba fizyczna pozostająca w stosunku małżeństwa, spółka komandytowa, spółka jawna) zależy bowiem to, w jaki sposób możemy najbezpieczniej zabezpieczyć naszą wierzytelność.

Jeżeli naszym dłużnikiem będzie osoba fizyczna, najważniejszym pozostaje kwestia, czy osoba ta jest w związku małżeńskim. Są bowiem prawne różnice statusu takiej osoby jeżeli pozostaje w związku małżeńskim i między małżonkami mamy do czynienia ze wspólnością lub też odrębnością majątkową.

Jeżeli zaś naszym dłużnikiem jest osoba prawna, to należy zwrócić uwagę na to jakiego charakteru jest to osoba tzn. spółdzielnia lub np. spółka.

W przypadku osób prawnych musimy pamiętać o tym, że naszym dłużnikiem jest osoba prawna i to ona odpowiada za swoje zobowiązania, a nie jej akcjonariusze, udziałowcy czy członkowie spółdzielni.

Zabezpieczając naszą wierzytelność warto zastanowić się nad jej zabezpieczeniem również przez stosowne oświadczenia woli wspólników lub członków zarządu. Sposobów na takie zabezpieczenie jest wiele, począwszy od zastawu na udziałach w spółce, a skończywszy na poręczeniu czy awalu.

Zawierając umowę z osobą prawną należy bezwzględnie sprawdzić, czy statut lub umowa danego podmiotu, nie zawiera ograniczeń dotyczących obciążenia lub zbywania majątku tej osoby prawnej.

Rozpatrując kwestię osób fizycznych występujących w charakterze dłużnika, należy bacznie zwrócić uwagę na poruszoną powyżej kwestię pozostawania w związku małżeńskim i charakteru wspólności majątkowej małżonków lub jej braku. Są bowiem czynności, które są z mocy ustawy nieważne jeżeli zgody na nie nie wyraził drugi małżonek (art. 37 k.r.o.). W przypadku czynności nie wymagających zgody współmałżonka, lecz gdy drugi współmałżonek zgodę wyraził, możliwe jest dochodzenie wierzytelności również z majątku wspólnego współmałżonków.  Jednakże zgoda taka dużo nam nie da jeżeli dojdzie do rozwodu lub orzeczenia rozdzielności majątkowej między małżonkami.

W powyższym wypadku zabezpieczając naszą wierzytelność najbezpieczniej jest zastanowić się nad poręczeniem, przystąpieniem do długu lub awalem przyjętym przez drugiego małżonka.

Moja Kancelaria z przyjemnością służy pomocą m.in. w tego rodzaju sprawach.

 

Spadek i co dalej?by adw. Mikołaj Mrowiec

Normalnym tokiem życia ludzkiego jest śmierć. Śmierć najbliższych to nie tylko żałoba lecz również kwestie związane z prawem spadkowym. Niestety nie zawsze się zdarza, by spadkodawca zostawił swoim spadkobiercom majątek. Często spadek obciążony jest długami spadkodawcy, co przy braku wiedzy na temat spadkobrania może skończyć się katastrofą dla potencjalnych spadkobierców.

Prawo spadkowe wyróżnia dwa rodzaje spadkobrania – ustawowe lub testamentowe. Spadkobranie testamentowe odbywa się na podstawie testamentu. Dokument ten określa bowiem, jakie składnik majątku spadkodawcy zostaną przyznane poszczególnym spadkobiercom.

Przy spadkobraniu ustawowym, mającym miejsce zawsze wtedy, gdy nie został sporządzony testament, mamy do czynienia z tzw. kręgami spadkobrania. Kręgi te wskazują, kto jest uprawniony do spadkobrania po spadkodawcy. W pierwszym kręgu powołani do dziedziczenia są małżonek spadkodawcy i jego dzieci. Dziedziczą oni w częściach równych, przy czym małżonek nie może przypadać część mniejsza niż 1/4 spadku. Jeżeli dziecko spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku (śmierci spadkodawcy) udział przypadający temu dziecku przypada wnukom spadkodawcy pochodzącym od nieżyjącego dziecka spadkodawcy.

Jeżeli spadkodawca nie miał dzieci, do spadku powołani zostają małżonek i rodzice spadkodawcy. Udział rodziców w spadku wynosi po 1/4 części spadku. Jeżeli spadkodawca nie miał małżonka, całość spadku przypada rodzicom. Jeżeli zaś jedno z rodziców spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, część przypadająca tej osobie jest dziedziczona przez rodzeństwo spadkodawcy lub jego zstępnym.

Dalsze kręgi spadkowe określone są w art. 933 k.c. i następne.

Spadkobierca może przyjąć spadek w całości, z dobrodziejstwem inwentarza lub spadek odrzucić. Przyjęcie spadku wprost oznacza, że spadkodawca dziedziczy spadek (lub przypadający mu udział) w całości tj. wraz z aktywami i pasywami, a więc długami spadkodawcy. W przypadku przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza, spadkobierca odpowiada za długi spadkodawcy do wysokości wartości spadku. Inaczej mówiąc, spadkobierca spłaca dług majątkiem swoim jak i dziedziczonym, ale do wysokości majątku dziedziczonego.

Odrzucenie spadku oznacza nic więcej jak jego nie przyjęcie. W tym wypadku  nie dziedziczy się niczego. Częstym błędem spadkobierców, którzy muszą stanąć przed dylematem spadkobrania, jest nieprzyjęcie spadku po spadkodawcy bankrucie (przy dziedziczeniu ustawowym) z uwagi na pozostawienie przez niego ogromnych długów i zapomnienie o tym, że jeżeli odrzucają spadek, ich dzieci wchodzą na ich miejsce.

Czas potrzebny na złożenie oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku wynosi sześć miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. Oznacza to, że początek terminu może być różny w zależności od okoliczności.

• spadkobierca ustawowy, który wie, że nie istnieje testament – data śmierci spadkodawcy, lub data w której się o niej dowiedział;

• spadkobierca testamentowy – data ogłoszenia testamentu – chyba, że wiedział o swoim powołaniu – wówczas data śmierci spadkodawcy;

• spadkobierca ustawowy, po obaleniu, lub stwierdzeniu nieważności testamentu – dzień w którym się o tym dowiedział.

Oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku składa się przed notariuszem lub w sądzie. W przypadku, gdy konieczne jest złożenie oświadczenia w imieniu małoletnich dzieci, należy wystąpić do sądu rodzinnego z wnioskiem o zezwolenie złożenia danego oświadczenia w imieniu małoletnich.

Dłużnik nie płaci, jak uzyskać nakaz zapłaty?by adw. Mikołaj Mrowiec

Fakt braku zapłaty za naszą usługę lub sprzedaną rzecz jest niestety bardzo często spotykany w codziennym życiu. Co powinniśmy zrobić jeżeli nie możemy się doprosić zapłaty? Najprościej jest pójść do prawnika i mu zlecić działanie w naszym interesie. Nie wszystkich jednak na to stać, są również tacy, którzy nie mają zaufania do prawników i wolą działać na własną rękę. Niestety niuanse prawne są na tyle skomplikowane, że samo przeczytanie przepisów i świadomość, że racja jest po naszej stronie, często nie wystarcza przed sądem.

Wierzytelności dochodzić możemy w trojaki sposób. Po pierwsze za pomocą zwykłego powództwa. Składamy wtedy pozew (opłata od pozwu to 5% wartości naszego roszczenia, nie mniej niż 30 zł), załączamy dowody (umowa oraz faktura / rachunek, przesłuchanie strony powodowej, przesłuchanie świadków, dokumenty potwierdzające realizację umowy itp.), wnosimy opłatę i czekamy na termin rozprawy.

Drugą możliwością jest pozew w postępowaniu upominawczym. W postępowaniu upominawczym możemy dochodzić wyłącznie roszczenia pieniężnego. Postępowanie to różni się od zwykłego pozwu tym, że Sąd po rozpatrzeniu naszego pozwu może od razu wydać nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym. Pozwany ma wtedy 14 dni, liczone od dnia otrzymania nakazu, na złożenie sprzeciwu. Jeżeli złożony zostanie sprzeciw, sprawa w dalszym ciągu toczyć się będzie na zasadach ogólnych. Nakaz zapłaty wydany w postępowaniu upominawczym po uprawomocnieniu się i opatrzeniu klauzulą wykonalności stanowi tytuł wykonawczy stanowi podstawę do wszczęcia egzekucji. Sporządzając pozew w postępowaniu upominawczym należy pamiętać o innej konstrukcji petitum niż w pozwie wnoszonym w zwyczajny sposób.

Trzecią możliwością jest pozew w postępowaniu nakazowym. Postępowanie to dla zwykłego laika niewiele różni się on od postępowania upominawczego. Najważniejszą różnicą jest to, że dochodzić możemy w tym postępowaniu wyłącznie roszczeń udowodnionych za pomocą np. dokumentu urzędowego lub zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem, pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu itd. Dokładną podstawę określa nam art. 485 k.c. Drugą różnicą, istotnie ważną, jest wysokość opłaty od pozwu. Normalnie wynosi ona 5% wartości przedmiotu sporu. W przypadku pozwu nakazowego, opłata stanowi 1/4 z 5%, ale nie mniej niż 30 zł. Jak widać jest to znaczna różnica. Ponadto pozwany składając zarzuty od nakazu zapłaty (w postępowaniu upominawczym nazywa się to sprzeciwem) zobowiązany jest do wniesienie opłaty w wysokości 3/4 z 5% wartości przedmiotu sporu. Taki zapis ma przeciwdziałać pieniactwu i zmusza pozwanego do przemyślenia, czy na pewno neguje fakt istnienia długu lub tylko jego wysokości.

Jak napisać umowę sprzedaży?by adw. Mikołaj Mrowiec

Umowa sprzedaży, często błędnie powszechnie nazywana umową kupna sprzedaży, jest najczęściej spotykaną umową w obrocie gospodarczym.

Umowa sprzedaży ma generalnie charakter konsensualny tzn. że do jej ważności nie jest konieczne wydanie rzeczy. Inaczej mówiąc, kiedy mamy zamiar sprzedać np. samochód, samo podpisanie przez strony umowy sprzedaży pojazdu oznacza, że pojazd zmienił właściciela.

Umowa sprzedaży dla swojej ważności zwykle nie wymaga zachowania szczególnej formy. Normalnym bowiem jest robienie zakupów bez konieczności sporządzania umowy w formie pisemnej. Forma ta jest zazwyczaj zastrzeżona do celów dowodowych. Posiadanie podpisanej przez strony umowy w formie pisemnej stanowi bowiem dowód jej zawarcia. Jednakże w przypadku sprzedaży np. nieruchomości czy prawa użytkowania, umowa taka koniecznie musi zostać zawarta w formie aktu notarialnego. W innym wypadku, umowa będzie nieważna i nie zostanie przeniesiona własność.

Aby umowa sprzedaży była ważna musi zawierać trzy podstawowe elementy tj. określenie stron umowy, określenie przedmiotu sprzedaży oraz wskazanie ceny jaka ma zostać uiszczona za ten przedmiot.

Niewystąpienie któregokolwiek z ww. elementów stanowi o nieważności umowy sprzedaży.

Na skutek zaakceptowania i podpisania przez strony umowy sprzedaży, po stronie kupującego powstaje obowiązek zapłaty ceny sprzedaży oraz odebrania rzeczy, a po stronie sprzedającego obowiązek wydania rzeczy kupującemu.

Sprzedawca powinien przed zawarciem umowy sprzedaży udzielić kupującemu niezbędnych wyjaśnień o stosunkach prawnych i faktycznych dotyczących rzeczy. Ponadto, jeżeli jest to potrzebne do należytego korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem, sprzedawca obowiązany jest załączyć instrukcję i udzielić wyjaśnień dotyczących sposobu korzystania z rzeczy.

 

Handcrafted by Bebel

top

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram